WILLEMSTAD - Curaçao kan sterke economische groeicijfers laten zien, maar zegt dat ook iets over de vooruitgang die burgers in hun dagelijks leven ervaren? Docent en ondernemer Eugène Maduro stelt in deze opiniebijdrage dat economische groei pas betekenis krijgt als die ook zichtbaar wordt in onderwijs, huisvesting, zorg en kansen voor jongeren. Tegelijk waarschuwt hij voor een samenleving waarin burgers te weinig vragen stellen en bestuurders onvoldoende kritisch worden gevolgd.
Door Eugène Maduro - Docent & Entrepreneur
Curaçao wordt vaak een groeiende economie genoemd. En inderdaad: de cijfers laten economische groei zien. In 2025 groeide het reële bbp met 5,1 procent. Vooral toerisme-gerelateerde activiteiten droegen sterk bij aan deze ontwikkeling. De horecasector groeide met 10,8 procent. Tegelijkertijd kromp de onderwijssector met 9,7 procent.
Maar hier begint voor mij een andere vraag. Is economische groei hetzelfde als maatschappelijke vooruitgang?
Als het toerisme groeit, meer bezoekers naar Curaçao komen en hotels, restaurants en aanverwante sectoren groeien, is dat positief voor de economie. Maar een samenleving bestaat uit meer dan toeristen, hotels en economische statistieken.
Waar is de vooruitgang die de burger dagelijks kan voelen? Waar zien wij de verbetering van ons onderwijs? Waar zien wij een structurele versterking van onze jongeren? Waar zien wij betaalbare huisvesting? Waar zien wij een gezondheidszorg die voor iedereen toegankelijk en toekomstbestendig is? Waar zien wij een samenleving waarin lokale kennis, ondernemerschap, productie en creativiteit sterker worden?
En nog belangrijker: waarom durven wij deze vragen niet altijd hardop te stellen?
Zijn wij een samenleving geworden die te gemakkelijk accepteert? Zijn wij conformistisch geworden? Zijn sommige mensen bang om kritiek te uiten omdat zij afhankelijk zijn van de overheid, een werkgever, een contract, een vergunning of een politieke relatie? Of hebben wij simpelweg geleerd dat het toch niets verandert?
Dat laatste kan nog gevaarlijker zijn. Want een democratie verzwakt niet alleen wanneer een regering te veel macht naar zich toetrekt. Een democratie verzwakt ook wanneer burgers hun eigen stem niet meer gebruiken.
Ik vraag mij daarom af of wij op Curaçao soms niet te veel kijken naar wat een regering zegt en te weinig naar wat er daadwerkelijk gebeurt. Een verkiezingsprogramma is geen vooruitgang. Een belofte is geen resultaat. Een persbericht is geen verandering.
Een plan is geen uitvoering. Vooruitgang moet uiteindelijk zichtbaar worden in het leven van mensen.
En daarom moeten wij als burgers leren om niet alleen te vragen: “Wie regeert?” Maar ook: “Wat heeft het bestuur voor de samenleving daadwerkelijk bereikt?”
Dat is geen aanval op een regering. Dat is democratie.
En nu een nog moeilijkere vraag: wie heeft er eigenlijk belang bij een volk dat niet vraagt, niet controleert en niet tegenspreekt?
Ik beweer niet dat er één georganiseerde groep bestaat die wil dat het volk zwijgt. Daarvoor is bewijs nodig. Maar macht wordt altijd gemakkelijker uitgeoefend wanneer er weinig kritische controle is.
Daarom is spreken geen daad van vijandschap. Vragen stellen is geen gebrek aan loyaliteit. Kritiek betekent niet dat je vooruitgang voor Curaçao tegen wilt houden. Misschien is juist het tegenovergestelde waar.
Misschien spreekt iemand juist omdat hij zoveel van zijn land houdt dat hij niet langer genoegen wil nemen met alleen mooie woorden.
Een volwassen samenleving is geen samenleving waarin iedereen hetzelfde denkt. Een volwassen samenleving is een samenleving waarin mensen vrij genoeg zijn om vragen te stellen, ook aan degenen die de macht hebben.
Een bevolking die zelf leert denken, vragen stellen, argumenteren en controleren, is moeilijker afhankelijk te maken van autoriteit.
Dus: er gebeurt wel degelijk iets. Maar is dat wat wij onder brede maatschappelijke vooruitgang verstaan?
